بسیاری از زوجها متوجه می شوند که دعواهایشان اغلب از یک الگوی ثابت پیروی می کنند. ممکن است گفتگویی از جانب یکی از طرفین آغاز شود و تمام سعی او این باشد که از دعوا بپرهیزد، اما ناگهان خود را در میان شعله های سرکش جنگ می بیند. به امید اینکه اوضاع را آرام کند بیشتر خطر می کند اما آتش بگومگو شعله ورتر می شود.
اگر دعواهای شما از الگویی یکسان و آشنا پیروی می کنند، اما ظاهرا هیچ یک از شما قادر نیست جلوی آن را بگیرد احتمال این می رود که هریک از شما سبک برخورد خاصی را ایجاد کرده باشد که برانگیزنده ی سبک دوم در طرف مقابل است. ممکن است بدانید کاری که می کنید فایده ای ندارد، اما هیچ یک نتوانید تغییری ایجاد کنید.
سبک دعواهای هریک از شما چیزی است که در خانواده ی خود یاد گرفته اید. وقتی بچه هستید نحوه ی دعوا کردن را به روش خانواده تان فرا می گیرید. شاهد اختلاف نظرات علنی و غیرعلنی والدین خود هستید و کشف می کنید کدام روش ها شانس موفقیت بیشتری دارند.
همچنین از مواقعی که خودتان با پدر و مادرتان دعوا می کنید یا با برادر و خواهرتان قهر می کنید چیزهای زیادی یاد می گیرید. روابط اولتان هم تأثیری بسزا در نحوهی اصلاح و کاربرد این کشفیات دارند.
اگر خانواده ای داشته اید که در آن اختلاف نظر به ندرت پیش می آمده یا اصلا وجود نداشته یا خانواده ای داشته اید که در آن مدام جنگهای تمام عیار رخ میداده، هردوی این موارد برای شما به یک اندازه عيب محسوب می شوند.
چون بروز اختلافات اجتناب ناپذیر است و هر کسی باید از جایی یاد بگیرد چگونه از پس آنها برآید. اگر خانواده برای شما مثل کلاس درس عمل نکند، دعواهای زناشویی ممکن است شوکی سنگین به شما وارد آورند.
تخریب چی موذی
در ظاهر، کسانی که چنین سبکی را به کار می گیرند، گویی می خواهند از تقابل بپرهیزند. شاید چون دعوا تجربه ای منفی در دوران کودکی شان بوده است.
آنها جنگ و جدال های بزرگ را دوست ندارند، بنابراین موذیانه و مدام افکار و احساسات خود را از طریق انواع استراتژی های غیرعلنی مطرح می کنند. چنین فردی به جای اینکه صاف و پوست کنده بگوید از چیزی ناراحت است، با سکوت، غرغر یا آه و ناله به مشکل اشاره می کند تا همسرش بالاخره متوجه این علایم بشود و چیزی بگوید یا کاری بکند.
زندگی با یک تخریب چی موذی ممکن است شما را خسته و کلافه کند. می دانید ورای این ظاهر، چیزی در جوش و خروش است اما وقتی می پرسید: «چی شده؟» همسرتان جواب میدهد: «هیچی». میدانید که با پیگیری و اصرار بالاخره می توانید به عمق آنچه در جریان است پی ببرید اما تا آن وقت باید صبور باشید و منتظر بمانید.
مشکل این سبک برخورد، چندان به آنچه در طول خود دعوا رخ می دهد مربوط نمی شود، بلکه به روند طولانی و دردناک شکل گیری آن ارتباط دارد. افرادی با این سبک ممکن است وقتی نهایتا ارتباط برقرار میشود مذاکره کنندگان خوبی باشند اما اغلب این افراد در مقابل خود همسری رنجیده خاطر می بینند که علاقه ای به همکاری ندارد و از صبر کردن به تنگ آمده است.
تکاور زبده
چنین فردی احتمالا در تمام طول زندگی اش مجبور بوده برای گرفتن حقش بجنگد. او دریافته است که دنیا جای خشنی است که در آن باید از خود دفاع کنی و در این راه یا ببری یا شکست بخوری.
تکاورهای زبده به دو دسته ی متمایز تقسیم می شوند:
1. کسانی که در خانواده شان جروبحث های همیشگی و پرسروصدا حاکم بوده، اما توفان همیشه زود فروکش می کرده.
از دید آنها این سطح از اختلاف کاملا طبیعی است و اغلب تعجب می کنند که همسرشان به خاطر سبک دعوای آنها تا چند روز گیج و حیران است و احساساتش جریحه دار می شود.
2. کسانی که در ورای ظاهر عصبانی و خشنشان، حساس و شکننده اند. آنها می خواهند به هر قیمتی شده از اختلاف بپرهیزند؛ اما راهی که در پیش می گیرند، جنگ لفظی بی مقدمه یا به شدیدترین شکل ممکن است.
هر دو نوع تکاور زبده، وقتی استراتژی شان شکست می خورد، ممکن است بابت تأثیری که رفتارشان روی همسرشان داشته احساس گناه کنند.
زندگی با چنین افرادی واقعا کار سختی است مگر اینکه خود شما هم یکی از آنها باشید. شاید وقتی آتش جنگ فروکش کرد بتوانید به خوبی با هم مذاکره و بر اختلافات تان غلبه کنید، اما چنین تجربه ای ممکن است به حدی دردناک باشد که برایتان ارزش طی کردن مسیر را نداشته باشد.
همسران چنین افرادی برای جلوگیری از تقابل، اغلب افکار و احساسات خود را سرکوب می کنند تا وقتی که طاقتشان طاق شود و آنها هم فوران کنند یا رابطه ی زناشویی شان را برای همیشه ببوسند و کنار بگذارند.
خشونت یا تهدید به خشونت به هیچ عنوان در رابطه ی زناشویی پذیرفته نیست. اگر دعواهای شما همیشه پرخاشگرانه هستند یا از اختلاف می پرهیزید چون می ترسید کنترل اوضاع از دست تان خارج شود. بدانید که نیاز به کمک فوری دارید.
مهاجم بازدارنده
اگر شما مهاجمی بازدارنده هستید یک گام از بقیه جلوترید یا دست کم امیدوارید این طور باشد. افرادی با این سبک برخورد واقعا از جنگ و نزاع بیزارند، اما مثل تکاور سطح بالا نیستند که می خواهد هر دعوایی را در نطفه خفه کند، بلکه سعی شان این است که با سرچین کردن گل بحث از تکثیر آن جلوگیری کنند.
این افراد که کوچکترین اختلاف نظری آن ها را کوک می کند، هر کاری از دستشان بر می آید می کنند تا جلوی جنگی تمام عیار را بگیرند، چه با حربه ی ایجاد رنجش باشد، چه با تهدید یا قانون گذاشتن و یا ادعای خشم خیرخواهانه.
مهاجم بازدارنده فردی حساس است. تدافعی عمل می کند و گرچه ممکن است در بحث توانا باشد، به محض احساس تنش، کارایی خود را از دست می دهد. اگر شما همسر چنین فردی باشید، تاکتیک او ممکن است برایتان فوق العاده کلافه کننده باشد و شاید مدام مجبور باشید احساس خشم را در خود سرکوب کنید یا از شدت ناراحتی ناگهان از کوره در بروید و منفجر شوید.
ضربه گیر
فردی با این خصیصه از دعوا می ترسد. این فرد ممکن است پیشینه ای ناگوار داشته باشد یا تجربه اش از اختلاف به حدی کم باشد که حتی کوچک ترین اثری از مجادله، هولناک به نظرش آید. بر خلاف انواع سبک های دیگر، یک ضربه گیر به هیچ عنوان حاضر نمی شود وارد جنگ لفظی شود. او می نشیند و انتظار می کشد تا توفان فروکش کند.
تا آنجا که می تواند چیزی نمی گوید و امیدوار است سکوتش باعث رفع مشکل شود. چنین افرادی شاید به ایفای چنین نقشی در خانواده ی خود عادت کرده باشند و بترسند که مبادا با دفاع از حق خود یا ابراز عقیده، آتش درگیری را شعله ورتر کنند و در عین حال ممکن است نسبت به کسانی که نمی توانند احساسات خود را کنترل کنند دید بدی داشته باشند و به خود بگویند من نباید تا این حد خود را خوار و خفیف کنم و بدین طریق برخورد خود را توجیه نمایند.
در ظاهر، افرادی با این سبک برخورد مثل سیب زمینی می مانند و همسرانشان در تلاش برای دریافت پاسخی از سوی آنها ممکن است هربار تندتر و پرخاشگرانه تر از پیش برخورد کنند.
اما در ورای سکوت این افراد جنونی سرکش میجوشد که ناشی از رنجش و تلخکامی است و ممکن است به شکل رفتارهای ویرانگر بروز پیدا کند، رفتارهایی که میان فرد و همسرش فاصله ایجاد می کند، مثلا روی آوردن به یک سرگرمی خاص، استعمال سیگار و مواد مخدر یا سر و سر پیدا کردن با فردی دیگر.
موشک صلح طلب
اگر فکر کرده اید این سبک برخورد بهترین روش است باید در برداشت خود تجدید نظر کنید. صلح طلبان نزاع و اختلاف را دوست ندارند و خود را مسئول می دانند که اوضاع را آرام کنند. آنها منطقی و معقولند و هرچه در توان دارند می کنند تا در اسرع وقت راه حلی بیایند اما راه حلی که به دنبالش هستند این است که چگونه دعوا را خاتمه دهند نه اینکه چگونه مشکل را حل کنند.
در نتیجه کار آنها هیچ وقت تمامی ندارد. همسران آنها هم احتمالا اغلب خودشان را طرف زیاده خواه و غیرمنطقی رابطه می بینند، چون وقتی عقاید و احساساتشان را ابراز می کنند طرف صلح طلبشان انگار هیچ فکر و نیازی برای مطرح کردن ندارد. همسر یک فرد صلح طلب ممکن است در تلاش برای وادار کردن او به بحثی دوجانبه خود را بینهایت خسته کند، اما ترسی که این فرد از اختلاف دارد باعث می شود او هر چیزی را نوعی نزاع و مجادله قلمداد کند و در نتیجه یا دیدگاه های خود را منکر شود یا آنها را سرکوب کند.
برخی از سبک های قسمت قبل خیلی متفاوت از هم به نظر می رسند، اما هدف همگی آنها به نوعی پرهیز از اختلاف و نزاع است. اگر شما و همسرتان مثل هم باشید، ممکن است داشتن نقطه ضعف های یکسان شما را از حرکت به سوی حل مشکل بازدارد. اما اگر متفاوت باشید، ممکن است با عملکرد خود آتش یکدیگر را شعله ورتر کنید و درنتیجه ندانسته و ناخواسته در وضع موجود درجا بزنید.
اگر رابطه ای عاشقانه و بر پایه ی تعهد دارید نمی توانید از اختلاف نظر اجتناب کنید. شاید این امر به نظرتان تناقض آمیز و اندکی ناراحت کننده بیاید، اما به هرحال حقیقت این است که تنها راهی که دو نفر می توانند در آرامش با هم زندگی کنند، زدن به دل سختی و یافتن راه حلی در کنار یکدیگر است. ختم کلام در مدیریت دعواهای زناشویی این است که مشکل را دشمن مشترک فرض کنید و در کنار هم با آن بجنگید.
این جنگ شما علیه یکدیگر نیست بلکه نبرد مشترک عليه اختلافاتی است که دارند میان شما فاصله می اندازند. وقتی بتوانید سبک دعوای خود را تشخیص دهید، می توانید با هشیاری تصمیم بگیرید که این عادات قدیمی را دور بریزید و برای غلبه بر تفاوت هایتان راهی جدید در پیش گیرید.
مذاکره کننده تشخیص می دهد چه چیز در جریان است، شرایط را ارزیابی می کند، احساسات را کنترل می کند و سپس برای رسیدن به راه حلی که مورد توافق دو طرف باشد وارد بحث می شود.
ارتقاء سریع سایت در گوگل با ❌بک لینک قوی❌
مشاهده
وبلاگ وب نگار
مطلب مرتبط
تمیز کردن ماشین لباسشویی برای عملکرد بهینه
مطلب مرتبط
با یک تعمیر ساده، چطور هزینههای زندگی را کاهش دهیم؟
